Zakończenie aktywności zawodowej oznacza sporą pulę wolnego czasu. Można go wykorzystać na aktywność kulturalną.
– W tej sferze dużą rolę do odegrania mają lokalni animatorzy kultury, którzy poprzez kreatywne inicjatywy niejako „wyciągają” z domu i pomagają znaleźć swoją aktywność. Obserwuję to podczas moich podróży muzycznych po Polsce, kiedy poznaję takie osoby, które zaczynają mieć nowe pasje, nagle np. chcą śpiewać, być w grupie innych ludzi – zaznacza dr hab. Alicja Węgorzewska-Whiskerd, dyrektor Warszawskiej Opery Kameralnej, trenerka programu telewizyjnej dwójki „The Voice Senior”. – Sądzę, że w wielu rodzi się ponownie radość życia, bycia potrzebnym. A gdy w tym jest muzyka, to ja tylko mogę przyklasnąć.
Podkreśla, że seniorzy to ciągle rozrastająca się grupa i wielki potencjał pomysłów.
– Trzeba tylko je przemienić w cele i marzenia, zgasić obawy i dać impuls, aby się zaczęły urzeczywistniać. Jak powiedział Richard Wilkins, ikona australijskiej telewizji, ale również artysta: „Cuda zaczynają się dziać, kiedy poświęcasz tyle samo energii swoim marzeniom, ile swoim lękom ” – tłumaczy artystka.
Zaznacza też, że format typu talent show, jak „The Voice Senior” może w wielu przełamać obawy i zmobilizować do wyjścia „do ludzi”.
– Program każdą minutą wręcz „krzyczy”: Ty też tak możesz! Spróbuj! I ten uśpiony wulkan jest o krok od erupcji: wigorem, wolą obcowania z innymi, radością – tłumaczy jurorka. Dodaje też, że lokalnie w klubach powstają klony tej formy spotkań. – Są trenerzy i zespoły, a potem koncert, podczas którego publiczność wybiera laureatów. I tak telewizyjny program staje się ziarnem, które pada na podatny grunt i kiełkuje, by wydać plon.
Alicja Węgorzewska-Whiskerd zwraca uwagę, że wielu seniorów śpiewa w chórach lub klubach seniora, co sprzyja integracji. Twierdzi, że warto spróbować, bo może się okazać, że to aktywność, na którą czekali całe życie.
Jednym z uczestników i finalistów „The Voice Senior” był James Brierley. Anglik z pochodzenia, Mazowszanin z wyboru, który udowadnia, że nigdy nie jest za późno na zrealizowanie swoich ambicji czy marzeń.
– Koncertowanie i spotkania z ludźmi podzielającymi moje zainteresowania to dla mnie życie – podkreśla.
Jego pasja, jak mówi, ma same plusy.
– Muzyka poprawia nastrój, uspokaja mnie, a nauka tekstów piosenek pozwala ćwiczyć umysł – tłumaczy artysta.
W jego duszy od dawna gra blues, jazz i rock.
– Pierwszą gitarę kupiłem wraz z kolegą w wieku 17 lat. Tak to się zaczęło i trwa do dzisiaj – opowiada James Brierley.
Mieszka w Sochocinie koło Płońska. I nie ma czasu na nudę. 79-letni wokalista muzykuje ze swoim autorskim bandem – James B and Friends. Współtworzy także zespół Curly Cale, który w ub. roku wydał płytę „Light In The Darkness”. Uczy też języka angielskiego. Podkreśla, że udział w muzycznym programie to szansa dla seniorów na zrealizowanie swoich ambicji czy marzeń, po które warto sięgać, niezależnie od wieku.
W dzisiejszych czasach przekroczenie sześćdziesiątki nie oznacza automatycznie starości i bierności. Seniorzy mówią, jak ważne jest dla nich poczucie bycia potrzebnym. Chcą się rozwijać i realizować, a to zapewnia im m.in. przynależność do grupy społecznej. Wpływa to na ich lepsze samopoczucie i mentalnie ich odmładza.
– Nie można zamykać się w czterech ścianach ze swoimi problemami. Warto znaleźć dopasowaną dla siebie aktywność, zapisać się na zajęcia związane np. ze sportem czy sztuką, albo kulinarne. Kto co lubi, ważne, by spotkać się z ludźmi i nie rezygnować z realizacji swoich pasji, a czasami można odnaleźć też nowe – mówi uśmiechnięta warszawianka Halina, słuchaczka Uniwersytetu Trzeciego Wieku, fanka zajęć z jogi, popularyzatorka aktywnego starzenia się.
Pełna pasji i zaangażowania Teresa Kołakowska – inicjatorka i koordynatorka Akademii Seniora działającej przy Muzeum Niepodległości w Warszawie, pisarka i dziennikarka – z energią opowiada o tym, że dla niej przekroczenie „magicznej” sześćdziesiątki to nie był koniec świata.
– Nie jest tak, że po przejściu na emeryturę stajemy się nieprzydatni społecznie. Dojrzali ludzie aktywnie realizują swoje pasje, spełniają marzenia, zdobywają nowe umiejętności, dbają o wygląd, nie boją się podejmować nowych wyzwań – podkreśla. – Jestem seniorką i świetnie się z tym czuję.
Jak podkreśla Pani Teresa, nasze społeczeństwo wciąż ulega obiegowym opiniom, postrzegając osoby starsze jako nieporadne i mało otwarte.
– Myślę, że świetnie radzimy sobie z komputerem, mediami społecznościowymi. Realizujemy pasje, działamy na rzecz innych – opowiada seniorka.
Pani Teresa przekonuje, że niezależnie od wieku można się rozwijać, doskonalić swoje umiejętności, poznawać nowych ludzi i aktywnie spędzać czas wolny. Radzi, by interesować się tym, co dzieje się w mieście, dzielnicy, pobliskim domu kultury.
– Jest wiele placówek, które oferują zajęcia dedykowane seniorom. Warto poszerzać horyzonty, wyjść z domu, do ludzi, zapomnieć o nudzie, samotności i czasami złym samopoczuciu.
Teresa Kołakowska, pomysłodawczyni Akademii Seniora, która liczy 80 słuchaczy (a lista rezerwowa pęka w szwach!) obala mit pokutujący w społeczeństwie, że starość jest utożsamiana z czymś nudnym.
– Prowadzimy różnorodne zajęcia na wysokim poziomie – warsztaty, spotkania, seminaria, wykłady z zacnym gronem wykładowców. Organizujemy wycieczki, chodzimy do teatru, na wystawy. Po wykładach słuchacze dyskutują, dopytują, dzielą się swoim zdaniem. Pandemia zmieniła chwilowo warunki i okoliczności działalności akademii. – Włączyliśmy się np. w akcję szycia maseczek. Nikt przecież nie powiedział, że zaangażowanie w działalność prospołeczną jest zarezerwowane tylko dla młodych – podkreśla pani Teresa.
I ta praca została zauważona i doceniona. Akademia ma na swoim koncie zwycięstwo w X edycji Mazowieckich Barw Wolontariatu w kategorii Wolontariat Seniorów.
]]>